CISZA W HISTORII
Słyszałem krok. Miała być cisza!
Trzydzieści siedem minut, dwadzieścia sekund...
Witamy w...
Cześć.
- Cześć. - Cześć.
- Dobrze się czujesz? - Co?
Co się stało? Gdzie jestem?
Spadłaś na moje patio.
Gdzie jestem?
Na moim patio.
- Na moim patio. - Spadłaś na moje patio.
Co się stało? Coś cię boli?
- Tak. Bardzo mnie boli. - Boli cię?
Spokojnie. Nie ruszaj się. Gdzie mieszkasz?
Na górze.
- Na górze? - Nad patio.
Mieszkasz na górze? Spadłaś z góry? Oczywiście, że tak.
Spokojnie.
Nie ruszaj się! Zadzwonię na policję. Spokojnie.
Dlaczego na policję? Niczego nie zrobiłam.
- Zadzwonię po karetkę. - Tak, po karetkę.
- Numer pogotowia... - Sto trzynaście.
Sto... Nie! Pod 113 zgłasza się awarie linii telefonicznej. Chyba.
- Ubezpieczenia społeczne. - Ubezpieczenia społeczne!
Ubezpieczenia społeczne!
Będziemy czekać wieczność.
To prawda. Co za masakra.
- Masz może papierosa? - Co powiedziałaś?
Zapytałam, czy masz papierosa.
Nie powinnaś palić, dopóki nie obejrzy cię lekarz.
Dobrze.
Nudzę się. Nudzi mnie czekanie. Jestem niecierpliwa.
Może nie wyglądam na niecierpliwą, ale taka jestem.
Kiedyś mi powiedzieli, że mam problem, bo nie mogę wysiedzieć w jednym miejscu.
U dentysty mi odbija, ale nie dlatego, że boję się wiercenia,
tylko dlatego, że trzeba długo czekać.
Zawsze robię zamieszanie.
- Jest niezręcznie, prawda? - Słucham?
Kiedy... nie znasz kogoś i nie wiesz, o czym mówić.
- Dzwonił pan po karetkę? - Tak. Proszę przyjść na patio.
Tutaj. Doktorze!
Za pozwoleniem.
Tutaj.
Karta ubezpieczenia?
- Przyniosę moją. - Nie pana, tylko jej.
Nie mam jej. Nie wiem, czy jest ubezpieczona.
Może tak się składa, że jest ubezpieczona tam, gdzie ja. Zapytam.
Jaki masz numer ubezpieczenia? Numer ubezpieczenia! Pamiętasz, jaki jest?
Jesteś ubezpieczona? Nie odpowiada.
Musimy ją gdzieś przenieść. Do sanatorium albo chociaż do szpitala.
To może być problem.
A nuż nie jest ubezpieczona.
- Ale spokojnie, oddycha. - Nie mogę być spokojny.
Coś takiego nie zdarza się codziennie.
Może pan jest przyzwyczajony. Może panu zdarza się to co dzień. Mi nie.
Mi też nie. Pracuję od wtorku.
Nie jest pan lekarzem?
Chodzę na kurs.
Kurs dla pielęgniarzy?
- Jest pan pielęgniarzem? - Jeszcze nie.
Porozmawiam z kierowcą.
Już jesteśmy.
- Proszę jej nie dotykać! - Dlaczego?
Bo może pan mieć problemy prawne.
Już nie ruszam.
- Gra pan na perkusji? - Tak.
- W jakim zespole? - Nie gram w zespole. Jestem dźwiękowcem.
Czyli tworzy pan dźwięki?
Nie. Pracuję z dźwiękami, które już są stworzone. Co z kierowcą?
Powiedział, że jej nie weźmie. Pan wezwie pogotowie, zrobią rentgen...
Jaki jest numer na pogotowie?
- Sto dwanaście. - Nie, to awarie telefoniczne.
Pan sprawdzi sobie w Internecie.
Ja nie mam czasu, muszę zająć się nagłym wypadkiem.
Mama...
Mama? Twoja mama. Mam zadzwonić do twojej mamy?
- Mama. - Gdzie jest twoja mama?
- Mama. - Gdzie?
- Na górze.
Na górze.
Dzień dobry. Szukam mamy tej dziewczyny.
- Nazywasz się Diego? Mam coś dla ciebie. - Nie...
- Wejdź. - Zaczekaj... Albo nieważne.
Jak nie jesteś Diego, to kim jesteś?
Chce mnie pan wystraszyć na śmierć?
Przepraszam. Nie mówię, że to pani córka. Nie wiem, czyja to córka.
Jakaś dziewczyna spadła na moje patio. Może to pani córka. Szukam jej mamy.
Teraz do drzwi powinien zadzwonić Diego. Czegoś nie rozumiem.
Dlaczego otwierasz każdemu kretynowi?
Jakaś dziewczyna spadła na moje patio. Mieszka w tym budynku.
Chyba ze swoją matką. Wiesz, o kogo może chodzić?
- Mówisz na serio. - Tak!
- Ma krótkie włosy... - Wiem, kto to może być.
- Córka pary z dołu, kojarzysz? - Nie.
Dzwoniłeś na policję?
- Już dzwonię! - Nie! Zaczekaj.
Zadzwoń na pogotowie dla samobójców. Sto trzydzieści pięć.
Sto jeden cztery pięć. Jeden trzy pięć. Pogotowie dla samobójców.
- Dobrze. - Ale nie dzwoń na policję.
Dobrze.
Mieszkam dokładnie nad tobą.
Wydawało mi się, że spadłaś z wyższego piętra.
Tak, bo...
nie spadłam ze swojego mieszkania tylko z tarasu.
Tutaj...
Moja sypialnia jest nad tym pokojem.
Nad twoją kuchnią mam łazienkę.
Mój salon jest nad twoją sypialnią.
- Dziwne. - Co takiego?
Dziwne, bo zazwyczaj łazienki są nad sobą, ze względu na rury.
Zazwyczaj, ale nie zawsze.
Musisz iść do szpitala. Pielęgniarz powiedział...
Słyszałam. Mówił coś o rentgenie, prawda?
Słyszałaś? Myślałem, że byłaś nieprzytomna.
Nie. To znaczy trochę odlatywałam. Nie chciałam, żeby zadawał mi pytania.
Teraz musisz iść do szpitala.
Słuchaj uważnie. Przy upadku mogłaś sobie coś złamać,
możesz teraz mieć krwotok wewnętrzny...
Nie musisz nigdzie dzwonić, naprawdę.
Jestem trochę poobijana, ale to nic poważnego.
- Na pewno? - Tak.
Zaczekaj.
- Tak nie. - Spróbuj tak.
- Spróbuję. - Trzy, cztery.
- Puść mnie! - Co się stało?
Nic ci nie zrobiłem!
Mówiłem ci, że musisz iść do szpitala. Spokojnie.
- Przyniosę ci szklankę wody. - Zadzwoń po karetkę.
- Chcesz coś zjeść? - Nie.
Napij się. Powoli.
- Spokojnie. - Dobrze.
Daj mi numer telefonu do kogoś z rodziny.
Potrzebujesz jedynie numeru na pogotowie.
Pojadę do szpitala i nie będę ci zawracać dłużej głowy.
Nie zawracasz mi głowy.
Daj mi numer do kogoś z rodziny, kto mógłby przyjść ci pomóc.
- Mieszkają daleko. - Gdzie?
W Pergamino.
Tylko trzy godziny drogi. Muszę do nich zadzwonić,
żeby wiedzieli, co się stało.
Nie chcę, żebyś do nich dzwonił. Wiem, jak będzie.
Mama pożyczy samochód od wujka, wujek będzie robił problemy
i wszystko zwalą na mnie.
Nie chcę, żeby wiedzieli!
Sama się sobą zajmę. Zadzwonisz po karetkę?
- Weź to. Już jedziemy. - Jakie "my"?
- Nie. - Nie możesz jechać sama.
Masz swoje życie. I tak już dużo dla mnie zrobiłeś.
Na pewno? Ale...
AMBULANS
Cześć. To ja...
- Ta kobieta, która... - Wiem, kim jesteś.
Chciałam zapytać, jak się czujesz.
- A ty jak się czujesz? - Jest mi strasznie wstyd.
Jak się czujesz fizycznie?
Dobrze. Chyba dobrze.
Właśnie wyszłam ze szpitala. Zrobili mi badania.
Powiedzieli mi, że mam szczęście, bo spadłam z dużej wysokości...
Mam szczęście.
- Całe szczęście. - Tak.
- Wejdź, bo wydaje mi się... - Tylko na chwilę. Chcę ci coś powiedzieć.
Pomogę ci.
- Nie trzeba. - Na pewno?
- Tutaj! - Nic mi nie jest!
Już dobrze.
Chciałam ci powiedzieć, że...
czuję, że mam wobec ciebie dług wdzięczności.
Myślę, że dobrym sposobem na spłacenie go
byłoby zaproszenie cię na kolację.
W następną sobotę.
- Dobrze. - Masz jakieś plany...
Ale akurat w sobotę...
Zaplanowałem coś...
Teraz nie pamiętam, co dokładnie, ale nie...
Mogę to przenieść na inny dzień. Skoro i tak zapomniałem...
Jak masz na imię?
- Julia. - Julia...
Julia Santangeli.
- Julia Santangeli. - Tak.
Mogę przynieść deser?
Tak.
- Do zobaczenia. - Cześć.
Santangeli.
Twoje prześwietlenie! Już niosę!
- Nie... - Co?
- Nie mogę wejść po schodach.
Pomogę ci.
Raz, dwa, trzy!
- Co się stało? - Nie mogę.
Może tak.
- W porządku? - Nie!
Raz, dwa, trzy!
Ogłuszyłeś mnie.
- Raz, dwa... - Idziemy!
- Raz, dwa, trzy! - Zaczekaj.
Już prawie jesteśmy. Jeszcze trochę.
Jakie trochę? Jeszcze cały ten kawałek.
Raz, dwa, trzy!
- Przepraszam. - To ja przepraszam.
Już jesteśmy. Nie było tak źle.
Coś nie tak?
Co się stało? Słabo ci się zrobiło?
Nie. Nie mam kluczy.
Musiały mi wypaść.
Muszą być na twoim patio.
- Skąd wiesz? - Nie masz zapasowych kluczy?
Nie.
Idziemy.
Udało się! Dotarliśmy!
Zadzwońmy po ślusarza.
Nie! O tej porze? Wiesz, ile nam policzy?
Mogę zamówić taksówkę, żeby cię zawiozła do kogoś znajomego.
- Może do koleżanki... - Nie.
Pomyślałam, że...
mogę iść do hotelu.
Ale...
nie mam pieniędzy, bo nie mam portfela.
- Możesz zostać u mnie. - Nie.
- Jutro zadzwonimy po ślusarza. - Nie ma mowy. Na pewno nie.
Już mi tyle pomogłeś. Jeszcze tego brakowało.
Przepraszam, ale nie mam innego pomysłu.
Jeśli to nie kłopot...
- Co się stało? - To tylko moja ręka. Nie przejmuj się.
- Puść mnie! - Spokojnie.
Nie wykorzystasz mnie, prawda?
Głupi żart. Przepraszam!
- Nic się nie stało. - Przepraszam. Żartowałam.
Muszę cię o coś poprosić.
Nie mogłam iść do apteki w drodze ze szpitala
i nie kupiłam sobie leków przeciwbólowych.
Jeśli będziesz wychodził, żeby sobie coś kupić,
może mógłbyś skoczyć do apteki i kupić mi leki?
- Jak się nazywają? - W kieszeni płaszcza mam receptę.
- W płaszczu. - Będę ci bardzo wdzięczna.
Skoro idziesz do apteki, kupiłbyś mi plastry?
Są takie ze Spidermanem.
- Ze Spidermanem. - Tak. Są tańsze.
- Odpoczywaj. - Dziękuję.
Ty też odpocznij.
ŚLUSARZ
Czego nie zrozumieliście?
Sztuka ma tytuł Cisza, w związku z tym odbywa się w ciszy.
Mamy realizatora dźwięku, który komponuje dla was ciszę,
a ty grasz na harmonijce! Na litość boską!
Pięć minut temu kazałeś nam improwizować.
Tu chodzi o koncepcję. Rozumiesz, czym jest koncepcja?
W tej sztuce cisza jest koncepcją. Koncepcja jest ciszą.
Czy to jest jasne? Zacznijmy od nowa.
- Wszystko w porządku? - Mało spałem.
Nie wyglądasz dobrze. Imprezowałeś?
Nie. Wczoraj na moje patio spadła dziewczyna.
Chyba chciała się zabić. Musiałem zadzwonić po karetkę.
- Nie. - Tak.
- Nie mogę w to uwierzyć. - Ja też nie.
Nie mogę uwierzyć w to, co robi ten kretyn! Stop!
Mógłbyś mi powiedzieć, co robisz?
- O co ci chodzi? - Od kiedy Generał Paz kuśtyka?
Jakoś go muszę przedstawić. Nie ma ręki, to chyba może kuśtykać.
Myślisz, że to, co robisz, jest zgodne z historią?
Ty mówisz o zgodności z historią?
Co Generał Paz ma wspólnego z Evitą? To nie ma sensu.
Proszę was tylko o to, byście improwizowali,
byście się otworzyli, rozwijali, szli do przodu!
Rozwińcie skrzydła, tylko bez dźwięku, proszę!
To jedyne moje wymaganie: brak dźwięku! Czy to jest jasne?
Cześć.
Co za niespodzianka. Nie sądziłem, że nadal tu będziesz.
Zadzwoniłam do ślusarza.
Ale nie chcę, żeby przychodził.
To złodziej!
Wie, że dzwonię po niego w nagłej sytuacji.
Wykorzysta to, tak jak hydraulicy...
Mam pomysł. Powiedz, co o nim myślisz.
Wyślę taksówkę do szpitala, żeby sprawdzić, czy są tam klucze.
Ale tak sobie pomyślałam, że przecież może ich tam nie być.
Zróbmy tak: ja zapłacę za ślusarza.
- Nie. - Oddasz, kiedy będziesz mogła.
- Nie. - Bez pośpiechu.
Nie ma mowy! Zapomnij. Wybij to sobie z głowy!
Nie ma mowy! Zrobiłeś już dla mnie za dużo.
Jeszcze brakuje, żebym ci była winna pieniądze.
Nie ma mowy. Poza tym to nie ma sensu. Zapłacisz, a oni przyjdą i mnie okradną.
Kto cię okradnie?
Ślusarz. Albo jego wspólnicy. Okradli moją koleżankę.
Zadzwoniła po ślusarza, żeby zmienił jej zamek.
Trzy tygodnie później ktoś włamał się do jej mieszkania.
Ślusarz zrobił sobie kopię klucza.
To ślusarz.
Ślusarz. Po co mu klucz?
Dla facetów wszystko jest takie proste.
Myślicie w ten sposób, ale kobiety mają inaczej.
Dla nas świat jest czasem wrogim miejscem.
Wzięłaś leki?
Kurwa...
Zapomniałam. Wzięłam tabletkę rano.
Powinnam wziąć kolejną. Czuję się lepiej. Już mnie tak nie boli.
Dziękuję. Przepraszam i dziękuję.
Myślę, że mam inne rozwiązanie, ale musiałabym zadzwonić.
Mogę skorzystać z telefonu? Dziękuję.
Od dawna tu mieszkasz?
Trzy lata. To dom mojej mamy.
Kiedyś tu mieszkałem, ale się wyprowadziłem.
Trzy lata temu wróciłem, bo mama zachorowała.
Chciałem się nią zająć. Teraz jest w domu starców.
- Mieszkasz sam? - Tak.
- A pies? - Nie żyje.
Od czterech miesięcy. Miał raka.
- To takie smutne. Choroby... - Musiałem go uśpić.
Sam to zrobiłem.
Jak się nazywał?
Pituco. Mówiłem na niego Tuco.
- A już myślałam, że Pitu. - Nie, Tuco.
Moglibyśmy coś obejrzeć, ale kablówka przestała działać.
Wiesz, jak jest. Trzeba zadzwonić, czekać milion godzin,
puszczają ci jakąś gównianą muzyczkę, każą wciskać różne cyfry.
Nie wiem, kiedy przyjdą.
Nie martw się. Nie oglądam telewizji. A przynajmniej nie oglądałam,
póki nie wciągnęłam się w Twoja miłość to piekło.
- W co? - Twoja miłość to piekło.
- Kolumbijska telenowela. - Nie znam.
Sama już nie wiem, czy jest wspaniała, czy okropna.
Przykro mi, ale nie możemy jej obejrzeć, bo nie działa mi kablówka.
- U mnie działa. - Tak?
To znaczy działała. Kiedy się wprowadziłam, miałam kablówkę.
Ale potem wyszła taka sprawa, że nie mogłam...
za nią zapłacić...
Mój chłopak za nią nie zapłacił.
Masz chłopaka?
Trzy miesiące temu przyjechałam tu z Pergamino z moim chłopakiem.
On dostał tu pracę i wynajął mieszkanie.
Pewnego dnia po prostu zniknął.
Wolisz o tym nie rozmawiać?
Mogę cię przeprosić na sekundkę?
Tylko na sekundkę. I tak nie jest jeszcze gotowe.
Ty kanalio! Gnido zasrana!
Dlaczego się nie pokażesz?
Przepraszam, ale zobacz! Zobacz, co mi cały czas wrzucają na patio!
Pieprzone brudasy! Patrz!
Pieluszka!
Puszki po piwie! Zawleczki od puszek po piwie!
Butelki, papierosy, wszystko! Przecież ten kretyn wszystko sprzątnie!
Złożyłem skargę, ale mają mnie w dupie.
Całe gówno świata spada na moje patio.
- Nie. - Nie.
- Tak. - Nie.
Co za horror. Na pewno się wystraszyłeś.
- Wcale nie. - Właśnie, że tak. Nie mów, że nie.
- Nie chodziło mi o... - Nic się nie stało.
To musiało być straszne. Stałeś sobie na patio,
na świeżym powietrzu i nagle...
Spadłaś, to spadłaś. To nie twoja wina.
Tylko...
Co?
Zauważyłem, że...
nie spadłaś po drugiej stronie.
Zwróciło to moją uwagę.
Nie rozumiem.
Taras wychodzi na moje patio, ale też na ulicę.
Pomyślałem, że to dziwne, że nie skoczyłaś na ulicę.
Nie narzekam, tylko ja na twoim miejscu
nigdy nie skoczyłbym na czyjeś patio.
Na patio jakiejś osoby...
Rozumiesz? Po prostu nie odważyłbym się.
Bo wiesz... Ale ulica...
Ulica jest miejscem publicznym. Tam nikomu nie przeszkadzasz.
Rozumiesz?
- Nikomu nie przeszkadzasz? - Dokładnie.
- Nikomu nie przeszkadzasz. - Tak.
Cały czas spadają mi jakieś rzeczy na patio...
- Rzeczy? - Tak.
- Ja nie jestem rzeczą! - Nie mówię o tobie, tylko o moim patio.
- W dupę sobie wsadź swoje patio! - Przecież miło sobie rozmawialiśmy.
- Takie teksty są niestosowne, dzieciaku! - Dzieciaku?
- Zupełnie niestosowne. - Bardzo przepraszam.
- Ja zachowuję się niestosownie? - Tak.
- Ja jestem nierozważny? - Tak.
Zachowujesz się niestosownie.
To do mnie!
Dawaj!
Halo?
Przerwijcie na chwilę. Wyłącz mikrofony.
Chciałbym spróbować czegoś innego.
- Mam znowu zacząć kuśtykać? - Nie, dziękuję.
Zacznijcie od początku. Jeszcze raz, ale z dźwiękami gardłowymi.
Dźwiękami... Nie rozumiem.
Czego nie rozumiesz? Otwierasz buzię i wydajesz dźwięki.
- Nie rozumiem... - To jest proste!
W zeszłym tygodniu to robiliśmy, ale kazałeś nam przestać.
Teraz znowu mamy próbować?
Teraz znowu macie próbować. W czym problem?
W tym, że psujesz całą koncepcję ciszy.
Dodanie teraz dźwięków to głupota. Tak ciężko pracowaliśmy.
Na dzisiejszej próbie nie było ani jednego dźwięku.
Jestem pewien, bo mam słuchawki podgłośnione na maksa.
Pracujemy nad ciszą od tygodni i nagle chcesz wprowadzić dźwięki!
W tym projekcie najbardziej interesująca była cisza.
Wszyscy się na tym skupiliśmy.
Teraz sobie wymyśliłeś sztukę o dźwiękach gardłowych.
To mnie nie interesuje.
- Cześć. - Cześć.
To jest Ignacio, mój... były chłopak. Miał drugi klucz do mieszkania.
Dzisiaj już wszystko będzie załatwione.
Cześć. To nie był wielki problem. Wystarczyło zadzwonić po ślusarza.
Mówiłem jej to, ale...
Ona ma paranoję, jeśli chodzi o ślusarzy.
Myśli, że ją okradną. Ale jeśli chcieliby ją okraść...
Nie potrzebowaliby klucza.
- Bo są ślusarzami. - Dokładnie!
Jestem kobietą. Czasami się boję.
Potraficie to zrozumieć, czy to zbyt trudne?
Przecież nie mają cię z czego okraść.
Chcesz smoothie?
- Dzięki za pomoc. - Nie ma za co.
Mówiła ci, że jest fanką Spidermana?
Nie jestem niczyją fanką. Nie lubię Spidermana.
Ma wszystko ze Spidermanem: parasolkę, ręcznik, kubek, koszulkę.
Bo rzeczy dla dzieci produkuje się masowo w Chinach.
Skoro produkcja jest większa,
ręcznik z obrazkiem wychodzi taniej niż gładki ręcznik.
- Zresztą nie ma o czym gadać. - Oglądałaś go w kinie?
- Co? - Spidermana.
- Tak jak wszyscy. - Jak wszyscy? Tylko raz?
Nie, trzy razy. Możesz podać mi... Czy ktoś mógłby mi pomóc?
- Już. - Dziękuję.
- Ostrożnie. - Dam sobie radę.
Dobrze...
Proszę, twój płaszcz.
- Dzięki. - Potrzymaj, ubiorę się.
Dziękuję, że się mną zaopiekowałeś przez te dwa dni.
- Nie ma za co. - Mogę się pożegnać?
- Jasne. Cześć. - Cześć.
Wielkie dzięki. Dobry z ciebie człowiek.
Nie wyobrażam sobie, że stoję na swoim patio
i nagle ktoś spada z tarasu.
Trzeba być debilem, żeby spaść z tarasu.
To był wypadek. Mógł zdarzyć się każdemu.
Na szczęście wyszła z tego cało.
- Cześć. - Cześć.
Jak wejdziesz na górę?
Pomogę ci. Nienawidzę budynków bez wind.
Chodź, pomogę ci.
- Złap się mocno. - Nie mogę, gdy mnie trzymasz za rękę.
Nie będzie bolało, jak przestaniesz o tym myśleć.
- Mam o tym nie myśleć? - Spróbuj.
Zostawiłem cię i rzuciłaś się z tarasu!
Ale z ciebie idiota! Myślisz, że jesteś pępkiem świata.
- Że cały świat kręci się wokół ciebie. - Jesteś taka zdesperowana?
Chcesz usłyszeć prawdę?
- Prawie się zabiłaś! - Nie zabiłabym się dla ciebie!
- Cześć. - Cześć. Otworzysz mi drzwi?
- Jasne. Jak się czuje Julia? - Na szczęście lepiej.
- Nie chciałem, żeby musiała schodzić... - Oczywiście.
Poza tym się pokłóciliśmy.
- O co? - Co?
- O co się pokłóciliście? - Wiesz, jakie są kobiety.
Otworzysz mi?
- A nie masz klucza? - Nie. Zabrała mi.
- To dobrze. - Co?
Nie chcę się wtrącać, ale chyba to dobrze, że...
Skoro nie jesteście razem, to po co ci klucz?
Na wypadek takiej sytuacji jak dzisiejsza.
- Musiała po mnie zadzwonić. - Tak.
Bo miałeś klucz. Gdybyś go nie miał, to by nie zadzwoniła.
Ale miałem klucz, bo mi go dała.
- Dała ci go? - Tak.
Dzisiaj mi go zabrała, więc się pokłóciliśmy. Otworzysz mi drzwi?
Kurwa mać!
- Co za pierdolona szuja... - To ja!
Przepraszam, ale nie mam twojego numeru.
Chciałam cię zawołać, ale grałeś na perkusji.
Dużo się stłukło?
Wszystko.
Przepraszam. Chciałam cię zaprosić na kolację.
Jestem ci winna kolację, ale nie mogę zejść ze względu na gips.
Rozumiem, jeśli nie chcesz.
Tyle narobiłam ci kłopotów.
Szklarze, proszę państwa, to dopiero banda dyletantów!
- Mogłabyś się mniej wychylać? - Nic mi się nie stanie.
Cofnij się trochę.
Dzięki.
Opowiedz mi o swojej rodzinie.
Mówiłeś mi o mamie, ale nie wiem, czy masz innych krewnych.
Nie mam żadnych krewnych.
Tak naprawdę wyklułem się z jajka.
Moja mama to eksperyment NASA, ale nie możesz nikomu powiedzieć.
Wyszło całkiem nieźle. Wyglądam jak człowiek.
Ale nie mogę... zgiąć tego palca.
- Głupek z ciebie. - Nie mam rodziny.
Mój tata zmarł, kiedy byłem mały.
Moja mama jest w domu starców.
Zajmowałem się nią, aż... nie mogłem już dłużej.
Jest zniedołężniała.
Chyba już nic nie rozumie.
To okropne.
A raczej smutne.
Może.
Czasem myślę, że to wcale nie takie złe.
Co takiego?
Bycie mniej obecnym.
Zapomina się o złych rzeczach. Kasuje się je. Zostaje tylko cisza.
Dlaczego chcesz zapomnieć o złych rzeczach?
Ja lubię o nich myśleć. Nie chcę zapomnieć.
- Chcesz trochę soku? - Tak.
Wiesz, że za chwilę...
zacznie się moja telenowela.
- Masz kablówkę? - Tak.
Tobie nie obcięli kabla?
- Nie. - Nie?
Świetnie. Czyli tylko ja, debil, nie mam telewizji?
- Niczego nie rozumiem. - Oczywiście. Jak masz coś rozumieć?
Nie obejrzałeś poprzednich 35 odcinków.
- Ile jeszcze zostało? - Nie wiem.
To jest Mariana, córka prawnika?
Nie. To jest Ana, która zachowuje się jak Mariana.
Ale powiedzieli do niej "Mariana".
Tak. Wiesz, dlaczego? Chcą jej namieszać w głowie.
Kim jest człowiek z wąsem?
To jest Obserwator.
Nie wiadomo, kim jest, ale obserwuje wszystkie postaci.
Kiedyś to wyjaśnią.
Czego ode mnie chcesz? Myślisz, że jestem robotem?
To jest science fiction!
Jakie science fiction? To opowieść o miłości.
Wspaniałe.
- Podobało ci się? - Tak. Jest wspaniałe.
Jest bardzo dobrze...
- Jest wspaniałe! - Naprawdę? Wciągnąłeś się!
Wspaniałe! Włącz kolejny odcinek!
Nie mogę. Puszczają jeden dziennie.
Ja nie włączam odcinków. One lecą w telewizji.
- Żartujesz! - Nie.
- Kurwa... - Tak to już jest.
- Nie! - Ale jeśli chcesz, możesz oglądać u mnie.
- Nie będę ci przeszkadzał? - Nie.
- Proszę. - To dla mnie?
Naprawdę?
- Chcesz przymierzyć? - Tak!
- Pasuje idealnie. - Tak?
Idealnie.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Wiesz...
Chciałabym cię poznać...
w innych okolicznościach.
Wolałabym nie spaść na środek twojego patio, twojego życia...
- Przepraszam. - Nic się nie stało.
Muszę iść do pracy, bo zbliża się premiera.
Musimy się postarać, bo wszystko jest dość skomplikowane
i możemy nie zdążyć. Co ty będziesz robić?
Zostanę tu. Posprzątam.
Jest taki bałagan. Gdybym wiedziała, że zostaniesz,
posprzątałabym, żebyś nie widział tego bałaganu.
Nie lubię, jak jest brudno.
Jest bardzo czysto.
Dzięki Bogu, że zauważyłeś. Sprzątałam bez przerwy.
Dziękuję.
- Chętnie bym został, ale muszę już iść. - Dobrze.
- Zobaczymy się później. - Oczywiście.
- W końcu mieszkam na dole. - Całe szczęście.
- Pa. - Pa.
Pa, pa.
- Pa. - Pa.
Wiesz, jakie są kobiety.
...więc się pokłóciliśmy.
Bo miałeś klucz. Gdybyś go nie miał, to by nie zadzwoniła.
Chciałabym cię poznać... w innych okolicznościach.
Wolałabym nie spaść na środek twojego patio, twojego życia...
Pomyślałem, że to dziwne, że nie skoczyłaś na ulicę.
...nie znasz kogoś i nie wiesz, o czym mówić.
- To nie mówmy. - Jest niezręcznie, prawda?
...póki nie wciągnęłam się w "Twoja miłość to piekło".
- W co? - "Twoja miłość to piekło".
Cisza idealna.
Praca z wami to przyjemność.
Jesteśmy gotowi na premierę.
Chcę wam powiedzieć, że jestem z was dumny.
Chociaż czasem... było ciężko kierować tą grupą.
Ale dziś jestem szczęśliwy, bo wytrwałem.
Jestem dumny, że miałem do was cierpliwość.
To, co powiedział, brzmiało niejednoznacznie.
Niejednoznacznie? Zachował się jak dupek.
- Cicho, idzie za nami. - Cześć. Do jutra.
- Cześć. - Salvo!
- Możemy porozmawiać? - Oczywiście.
Przepraszam, że nie pochwaliłem cię przy wszystkich.
Wiem, że rola "strażnika ciszy" nie była prosta,
ale podołałeś. I to z jakim skutkiem! Przestali oddychać ze strachu przed tobą.
Chciałem porozmawiać o czymś innym, niezwiązanym ze sztuką...
Czuję, że mogę cię o to zapytać,
bo wiem, że mówisz o tym swobodnie. Inaczej bym się nie odważył.
Chodzi o... próbę samobójczą.
Moja próba, mój niedokończony rozdział...
pełen niepołączonych fragmentów... Mroczny etap mojego życia.
Jeśli nie chcesz o tym rozmawiać...
Nie, wręcz przeciwnie. Uwielbiam o tym mówić.
Nawet napisałem o tym sztukę. Była częścią mojego performance'u.
Widziałeś mój performance?
- W zeszłym roku? - Nie widziałem.
Tak też myślałem. Tego się po tobie spodziewałem.
Jak mogę ci pomóc? Powiedz.
Chodźmy na kawę.
- Gdzie jedziemy? Do kina? - Nie.
- Wybacz, jeśli miałaś ochotę na kino. - Nie.
Już wiem! Do teatru?
- Nie. Pójdziemy tam kiedy indziej. - Nie.
- Innym razem, obiecuję. - Dobrze.
- Dziś chcę pójść w inne miejsce... - W porządku. To niespodzianka.
- Dokładnie. - Poczekam.
Gdy dojedziemy, zobaczysz, o co chodzi.
- Mogę cię o coś zapytać? - Tak.
Jak sobie radzisz?
Nie pracujesz. Skąd masz pieniądze?
Nie mam pieniędzy.
Jeśli nic się nie zmieni, będę musiała wrócić do domu.
Do Pergamino.
Chcesz tego?
Nie wiem.
- Zaczekaj. - Dobrze.
Proszę.
Dziękuję.
Powoli.
- Już. - Jaka ładna restauracja!
Mogłam się ubrać bardziej elegancko.
Nie idziemy do restauracji. Przepraszam, jeśli tak pomyślałaś.
Innego dnia. Albo później. Teraz idziemy tam.
- Julia, to jest Salvo. - Miło cię poznać.
- Ciebie też. - Alejandro, usiądź tam.
Nie martw się, ja jej pomogę.
Proszę, usiądź tutaj.
Pomożesz mi? Dziękuję.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Bardzo dobrze.
Przede wszystkim gratuluję wam, że odważyliście się tu przyjść.
Przedstawię wam resztę. To jest Analí.
To jest Bernardo.
A to jest Christian. Każdy z nas przez wiele lat
walczył z lękami, samotnością i innymi źródłami cierpienia.
Wielu z nas korzystało z pomocy psychiatrycznej,
medycznej, a nawet religijnej.
Braliśmy leki uspokajające...
ODCZUWASZ NIEPOKÓJ?
...przeciwdepresyjne, usypiające i różne inne.
Próbowaliśmy wszystkiego.
W końcu udało nam się znaleźć rozwiązanie naszego problemu.
Chcielibyśmy się nim z tobą podzielić.
- Ze mną? - Tak, z tobą.
Żebyś miała szansę na szczęśliwe, pełne satysfakcji życie.
Wielu profesjonalistów twierdzi, że próby samobójcze są...
krzykiem o pomoc.
Ja zaryzykuję stwierdzenie, że podczas pierwszej próby samobójczej
nikt tak naprawdę nie chce umrzeć.
Wołamy tylko o odrobinę pomocy.
Kiedy ja chciałem to zrobić, pomyślałem: "Co ja robię? Nie mogę tak odejść".
Spokojnie, Bernardo.
Ale gdy przestaniemy wołać o pomoc,
nadchodzi moment, w którym jedyne, czego chcemy, to uwolnić się od bólu.
Negujemy wszystko.
Chcemy jedynie poczuć odrobinę ulgi, skacząc w otchłań.
Rozumiem... Ucieczka...
poprzez skok...
Wszystko jasne.
Julia.
Zostaw ją. Spokojnie.
- Nie przejmuj się. - Julia!
- To nie ma sensu!
- Co?
My. Ty i ja, tutaj.
- To nie ma sensu! Nie zrozumiesz. - Nie.
Nie zrozumiesz niczego,
bo nie wiesz wielu rzeczy. Jest dużo niejasności...
- Pewnych rzeczy nie zrozumiesz. - Masz rację.
Jesteś zdezorientowana, ja też. Przyszliśmy tu, żeby nam pomogli.
Żeby poprosić o pomoc!
Jaką pomoc? Nie ma żadnej pomocy, nie ma żadnego "my".
- Chcę ci pomóc. - Nie!
- Poczujesz się lepiej. - Lepiej? Co?
Nie chcę się zabić. Może jestem głupia, ale nie chcę się zabić!
To dlaczego spadłaś na moje patio? Zapomniałaś skrzydeł?
- Nie wygłupiaj się. - Nie wygłupiam się. Wypierasz prawdę.
- Nie możesz udawać, że nic się nie stało. - Właśnie, że mogę.
- Tak nie można! - Można!
Nic się nie stało!
- Stało się. - Nie!
Pewnych rzeczy nie mogę ci wyjaśnić.
- Dlatego tu jesteśmy. - Nie wiem, jak to wytłumaczyć.
Nie odnajduję się w tej sytuacji. Nie możesz być teraz w moim życiu.
Potrzebuję czasu. Nie mówię, że to koniec.
Zobaczymy, jak się wszystko ułoży i co będziemy czuli.
Ale teraz nie mogę się z tobą widywać. Muszę być sama.
Nie pomagaj mi. Zostaw mnie. Taksówka!
Alejandro Ponti? Serwis!
Tak jak mówiłem przez telefon, nie wiem, co się stało...
- Przepraszam. - Naprawione?
- Tak, chłopaki działają na górze. - Sprawdźmy.
- Doskonale. - Tam doszło do jakiejś masakry.
Jakby przeszedł huragan albo tajfun. Ale cudo!
Piękny sprzęt! Dawno takiego nie widziałem.
- Cyfrowa piękność! - Analogowa.
To tylko telewizor. Wystarczy, że działa.
Gra pan na perkusji?
Ja gram w zespole na basie. Nazywamy się Marsjanie Rocka.
Wydajemy płytę. Z trzema piosenkami, ale długimi.
- Mam coś podpisać? - Tak, tutaj.
Długie kawałki, każdy po 11 minut.
Graliśmy ostatnio w barze. Przyszło aż 50 osób! Działo się.
Ma pan psa!
- Odprowadzę pana do drzwi. - Oczywiście.
Tam doszło do jakiejś masakry.
Moglibyśmy coś obejrzeć, ale kablówka przestała działać.
...dopóki nie wciągnęłam się w "Twoja miłość to piekło".
Jakby przeszedł huragan albo tajfun.
Kiedy się wprowadziłam, miałam kablówkę.
Ale potem wyszła taka sprawa, że nie mogłam...
- U mnie działa. - Tak?
Co za kretyn!
Co się dzieje? Nie mogłeś wysiedzieć z zamkniętą gębą? Co ty wyprawiasz?
- Muszę iść. - Ale kto się zajmie dźwiękiem?
Posłuchaj, ja nie potrafię...
To ja. Proszę, otwórz drzwi.
Wiem, że tam jesteś. Proszę, otwórz.
Wiem, co się stało.
To było nieporozumienie. Teraz rozumiem...
Na twoim miejscu zrobiłbym to samo.
Gdybym wybierał między wersją z samobójstwem
a wersją z idiotką, która spadła z dachu, próbując ukraść komuś kablówkę,
też wybrałbym samobójstwo.
Jeśli poprawi ci to humor...
powiem ci, że...
Jeśli poprawi ci to humor...
powiem ci, że tego dnia...
Chciałem...
Postanowiłem...
Nie wiem, co sobie myślałem.
Chciałem połknąć to, co dałem mojemu psu...
Żeby go uśpić.
A potem spadłaś.
I nagle zacząłem się martwić,
czy wzięłaś swoje leki...
Czy miałaś co jeść, czy miałaś pieniądze...
Tym, czy dobrze się czujesz, czy ktoś nie jest dla ciebie niemiły.
Próbowałem zrozumieć, dlaczego ktoś taki jak ty...
Kto ma wszystkie cechy, które lubię...
Chce skoczyć w nicość.
Skoro już wiem, co się stało,
to może wrócę do pierwotnego planu.
Żartuję.
Lepiej, żebyśmy obydwoje żyli.
- Mówiłam, żebyś zadzwonił na 135. - Tak.
Ja dzwoniłam już kilka razy.
Nigdy nie odbierają.
To nieważne. Możesz zostawić wiadomość.
Nie ma jej.
- Nie zapłaciła czynszu i ją wywalili. - Nie ma jej?
Idzie.
Cześć.
Przyszedłem przeprosić.
Wiem, że to, co zrobiłem wczoraj, jest niewybaczalne.
Rozumiem, że jesteście na mnie wściekli i że nie chcecie mi wybaczyć.
Ale chciałem osobiście przeprosić i powiedzieć, że odchodzę.
Wszyscy wiemy, że to był błąd.
- Raczej katastrofa! - Dokładnie.
Ale zadziałał.
Dlatego możemy jeszcze uratować spektakl.
"Wykrzyknienie w zaskakujący sposób złamało ciszę
i nadało sztuce nowe znaczenie.
Hołd dla ciszy i czystości braku dźwięku
został przerwany przez jedno słowo,
wulgaryzm, wyraz braku szacunku do sztuki, który głęboko nas poruszył".
Ale to nieprawda. Bez względu na to, co mówią.
To nie była niczyja intencja. Ani twoja, ani moja.
Ale kto powiedział, że to nie była część sztuki?
Może to sztuka spowodowała, że wykrzyknąłeś?
Posłuchaj. Jesteś świetnym facetem, ale nie rozumiesz, jak funkcjonuje sztuka.
Przez to, że nie jesteś aktorem, znaleźliśmy się w delikatnej sytuacji.
Możesz zniszczyć sztukę.
Zniszczyłem sztukę. To już się stało.
Ja decyduję o tym, co się stało.
W tym przypadku nadałeś sztuce nowe znaczenie.
Jaja sobie ze mnie robisz.
Musisz ćwiczyć swoje wykrzyknienie.
- Nawet nie pamiętam, co powiedziałem... - Co za kretyn!
To było pod wpływem emocji, nie myślałem nad tym.
Przepraszam, ale nie pamiętam.
Powiedziałeś: "Co za kretyn!".
Spróbuj to powtórzyć.
- Co za kretyn? - Na jednym oddechu.
Co za kretyn!
Co za... Co za kretyn.
Bardziej energicznie. Co za kretyn! Musisz się bardziej wczuć.
- Co za... Nie. - Spokojnie.
- Co za kretyn! - Tak jak ona.
Co za kretyn!
Cześć.
Jak się masz?
Dobrze. Gdzie byłaś?
Nie przyszłaś na premierę.
Nie byłam zaproszona.
Oczywiście, że byłaś.
- Jesteś zajęty? - A co?
Może... jeśli masz czas...
Moglibyśmy porozmawiać. Ale gdzieś indziej. Jeśli chcesz.
To tutaj.
Dziękuję.
Zaczekaj.
Dziękuję.
Nie idziemy tu. Idziemy tam.
Wróciłam, bo chcę cię poprosić o przysługę.
- Naprawdę? - Tak.
Kolejną? Masz tupet.
- A ty masz kablówkę... - Tak.
- Teraz już tak. - Właśnie.
Dzisiaj puszczają odcinek, w którym wyjawią, kim jest Obserwator.
Mogę przyjść do ciebie obejrzeć Twoja miłość to piekło?
Przyprowadziłaś mnie tu...
Zaprosiłaś mnie na kolację tylko po to, by wprosić się do mnie do domu,
bo mam kablówkę, a ty chcesz obejrzeć telenowelę Twoja miłość to piekło?
Tak.
To najbardziej uroczy pomysł, o jakim słyszałem.
Napisy: Sylwia Szymańska